Santiago í Gomlustovu

Eg kann ikki lata vera. Eri stødd í Santiago de Compostela. Býnum við sama navni sum abbi mín Gomlustovujákup.

Eg eri nútímans pílagrímur, komin higar við flogfari og ikki yvir Pyrineurnar, sum var gamalt fyrr og nú, at døma eftir øllum teimum, sum hvønn dag koma inn í býin.

Býurin er nevnliga heilagur, skilt á tann hátt at hann sigst verða bygdur rundan um grøvuna há Santiago ella  Jákupi, sum vit høvdu sagt.

El pan es el baculo de la vida

Her eru nógvar ábendingar um pílagrímar og stavar. Inni hjá bakaranum, har tú kanst keypa tær eina kaku við santiago-krossinum á, hongur lýsandi mynd av kvinnum, sum heysta korn, tí, sum tað stendur uppi yvir myndini: so er breyðið nakað, tú kanst hella teg á. Tað er, sum tey vildu sagt í miðøldini: støttestaven.

Hetta er lítil býur, og tað tori eg at siga, sjálvt um eg komi úr einum pinkulandi, har allir íbúgvarnir lættliga høvdu rúmast í honum.

Her búgva um 90.000 fólk, og tað sæst, tí tá ið eg standi og bíði eftir at sleppa yvir um vegin, veittrar onkur undir liðini á mær til eina, sum koyrir framvið í bili. Og áðrenn eg veit av, er onkur steðgaður framman fyri mær á gøtuni, tí hann ella hon hevur sæð ein, hann/hon kennir.

Her er ótrúliga avslappandi at spáka sær; langar, smalar gøtur við ongari ferðslu, men her regnar, gud hálpi tú mær. Tú ert alla tíðina í vanda fyri at fáa spíssin á einum regnskjóli í eyguni, so her má ansast væl eftir.

Fá duga og skilja enskt av teimum, eg higartil eri komin í samband við. Tað eru sum oftast krambakallar og –konur, og fólk á kaffstovum. Men blíð eru tey flestu, og mangt kann gerast við teknmáli…

Konan á gistingarhúsinum Horreo (orreo við trýsti á orr), har eg búgvi, skilir ikki ein pinn av enskum, men hon er blíð og tíð, og sjálvt um vit eru javngamlar, fer hon dragsandi við mínum tunga kufferti upp á kamarið, og tá ið eg ætli mær út, peikar hon út í luftina og síðani á høvdið og letur eitt skáp upp og vil lána mær eitt regnskjól. Tað var soleiðis, eg kom eftir, at her so gott sum altíð kann væntast eitt æl.

Nú havi eg so keypt mær eina bók um býin og havi studerað vegir og støð, sum verd eru at hyggja eitt sindur eyka at.

Eg havi valt mær Praza da Quintana, tí har liggur Torre Berenguela, eitt yvirstórt klokkutorn, sum vónandi fer at ringja, tá tað sær meg koma framvið. Síðan verður tað kirkjan Martino Pinario, har bara altarið má hava kostað bæði sveitta og tár og nógvar pengar og síðan á torgið á Plaza da Algaliade Abaixo, men tað má vera um morgunin, tí tá gongur tað fyri seg har, sigur bókin hjá mær. Til síðst skal eg á Praza de Cervantes, tí har stendur stór standmynd av høvundanum av sama navni.

Og sjálvandi er katedralurin eina vitjan verdur. Í ár er heilagt ár hjá pílagrímum. Og  fólk streyma inn fyri at hoyra sítt navn verða nevnt í prædikuni og fáa serliga signing, og her eru so nógv, at turistar blídliga verða skumpaðir út, tí her er ikki rúm fyri teimum millum allar pílagrímarnar.

Nú fáa vit at síggja, hvussu leikur fer, tí eg skal í grundini gera nyttu her eisini. Halda  fyrilestur á Ibby ráðstevnu um at skriva bøkur í einum minniluta samfelag.

Leygardagin skal slagið standa, og eg fari at folda meg út á skúlaenskum.

One thought on “Santiago í Gomlustovu

Skriva eitt aftursvar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Broyt )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Broyt )

Connecting to %s