Møøø

Eg var í ítróttarhøllini á Nabb í gjár. Var og hugdi at mínari ommudóttur, tí hon  ger fimleik í Havnar Fimleikafelag.

Ikki havi eg verið ofta í ítróttarhøllini á Nabb, einar seks ferðir er tað blivið til, kanska. Tað man vera tað mesta, haldi eg.

Síggi, at tey eru farin at byggja uppí. Hon man hava tænt fyri seg. Tá eg fór á studentaskúlan, var hon spildurnýggj, stóð nærum fyri seg sjálva úti á bølandinum.

Lítil steðgur, har eg blási dustið úr hárinum …

So var eg aftur, mátti taka dustsúgvaran fram …

Eg kann ikki lata vera við at fortelja, tá eg og aðrar við mær mundu enda uppi í ítróttarhøllini á Nabb á sinni leiðandi eina kúgv. Tað var eisini, meðan eg gekk á studentaskúlan.

Ein dagin hoyrdist, at tað skuldi vera vakurleikakappin uppi á Nabb, nú skuldi Føroya vakrasta sprund finnast. Slíkt hevði ongin hoyrt áður, tað var bara sovorðið, sum gekk fyri seg yviri í Amerika, og ikki kann sigast, at fyrireikararnir høvdu valt sær eina verri hóskandi tíð at koma við slíkum ætlanum.

Eitt ramaskríggj fór ígjøgnum ein útvaldan skara av gentum: Hetta vildu vit ikki finna okkum í! Hvør hevði ikki lisið analysuna av mótablaðnum Eva. Eg hevði so í øllum førum.

“Vores samfundsskabte identitet afspejles i og formidles gennem damebladene. Selvom vi måske ikke læser dem selv, (tað hevði eg gjørt, av tí at mín einasta lektura út yvir telefonbókina var Familie Journalen, sum var lisið úr einum enda í annan hvørja viku) er det alligevel de same krav og forventninger, som stilles til os som kvinder af samfundet iøvrigt. Hvis vi forkaster ugebladenes kvindeopfattelse og definition af os, har vi simpelthen ingen identitet – før vi selv skaber en kvindeidentitet.”

Soleiðis stóð at lesa í Udsigten fra det kvindelige univers, sum forlagið Røde Hane gav út í 1971. Gud vælsigini tey! Eyeopener við lít, bæði hetta við kvinnufatanini og tí, at tað í grundini var so ræðiliga nógv annað og betri at lesa enn vikubløð.

So tá ið eg og aðrar við mær hoyrdu um hesa vakurleikakappingina, kom røringur í, hetta skuldi so aldri blíva til nakað. Vit settu okkum saman og løgdu ætlanir, og besta ætlanin var at alliera seg við Atu Bærentsen sálu, tí hon fór at spyrja pápa sín, sum var landsdjóralækni og tískil hevði góðar kontaktir, um hann ikki kundi lána okkum eina kúgv. Og tað er so vist og sannheit og sum amen í kirkjuni, at bleiv nøkur vakurleikakapping, so ætlaðu vit at troppa upp við kúnni.

Eg veit ikki, um onkur slatraði, men í øllum førum bleiv kappingin avlýst, og um tað hevði nakað við kúnna at gera ella ikki, so høvdu vit vunnið, og sum hevndin smakkaði væl og søtliga!

Men aftur til eina aðra framsýning: fimleikaframsýningina. Hetta vóru eisini gentur í fínum klæðum, tað glitraði og glampaði sum á jólum, Har var reytt og blátt og grønt og orange og ljósareytt og mangir aðrir litir. Og so dugdu tær so væl eisini.

Har var ongin kúgv, og tað skal bara mangla, hetta vóru gentur, sum høvdu vant og nú skuldu vísa, hvat tær dugdu. Og tað er jú nakað annað enn at kappast um, hvør er vakrast. Venjararnir vóru, hóast kallmansligt heiti, allir ungar gentur, og stuttligt var at síggja, hvussu tær stóðu á síðulinjuni og royndu at gera rørslurnar, so tær á gólvinum ikki skuldu gloyma og koma úr takt.

Ein hátíðarlig løtu, har tær komu inn við Merkinum á odda, og har varð heilsað, og tjóðsangurin sungin. Og sjálvandi klappaðu vit, so hendurnar vóru sárar aftaná. Tað skal bara mangla!

Og so fingu tær fimm ára nálir og tíggju ára nálir, og heiðursmerki fyri ídnað, men summa summarum var besta liðið sjálvandi tað,  har mín ommudóttir var við!

One thought on “Møøø

Skriva eitt aftursvar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Broyt )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Broyt )

Connecting to %s