Eg og Yoko Ono – Part two

Eg hoyrdi herfyri í útvarpinum ein morgunin, har hoyrir tú jú so øgiliga nógv týdningarmikið, at 11. apríl 1954 er kosin keðiligasti dagur nakarantíð á jørðini.

Eg trúgvi tí væl. Í hvussu er, tá eg hugsi um mammu, sum tá hevur gingið við stórum búki og puffað og suffað og vónað, at hetta barnið fór at koma skjótt, so hon slapp av við búkin. Helst er búkurin sokkin niður hetta tíðarskeiðið, tí eg eri í ferð við at gera meg til reiðar at bjóða verðini av. Tit, sum hava átt kenna tað: tá ið tú situr niðri, følist tað, sum tú situr undir einum eyka búki, sum trýstir niður á knøini; tá ið tú fert til gongu, vaggar tú sum ein gomul høna, og hendurnar liggja á lendunum aftan bak, tí tú mást  tryggja tær, at tú ikki fert fram eftir rommum.

At døma eftir reaktiónini, tá eg kom í verðina, so hevur tað eisini verið ein lætti: tann, ið tók ímóti mær í hesum heimi var Árni Olsen, ja sig so tað. Sami Árni, sum seinni skuldi gerast psykiatari úti á landssjúkrahúsinum. Hesin sami Árni fekk ein dyggan brest í reyvina frá mammu, tá hon hevði átt við orðunum: “oys, tað var gott.” Og tað skal sjálvandi skiljast uppá tveir mátar, tí  neyvan hevur sjálv prosessin verið so góð, at døma eftir útrópinum, men so mikið betri var úrslitið, tí har lá eg … eg meini so við … tað kundi ikki verið betri, í hvussu so er ikki fyri meg.

Og tað stuttliga er, at eg kom inn í henda heimin júst á sama stað, har eg í hesi løtu siti og skrivi henda bloggin, tí eg eri sjálvandi fødd heima við hús í dupultsongini hjá mammu og pápa, og hvør veit, um tað ikki er á sama stað, har eg kom í spergament á sinni, men tað lata vit liggja …

So summa summarum gingu bara 11 dagar, og so var tað lukkuligasti dagur í heiminum fyri meg og nøkur onnur við.

Og so skuldi eg heilsa frá Yoko Ono, sum forrestin er mín twitter vinkona, at tað er móðir jørð dagur í dag, so syrgið fyri at hugsa eitt sindur meira um henda knøttin bæði fyri mína og tykkara egnu skyld. Og bara fyri at tað skal vera heilt greitt, so er hetta ikki nakað, sum eg og Yoko Ono hava funnið uppá, tað er ST, sum hevur skyldina.

Og nú hevur streymað inn við heilsum á mínum facebookprofili, og um tú heldur, at tað er nakað tvætl við facebook, so skuldi eg heilsa og siga, at tað er tað slett ikki, og at fáa heilsu frá nær og fjar henda dagin er sum balsam á sálina. Tað syngur í Iphonini hjá mær  annan hvønn minutt, tí onkur sendir mær ein góðan tanka.

Eg royni at takka hvørjum einstøkum, men longu nú byrjar at knípa, eg má gera sum Margreta drotning og fáa mær sekreter.

– og nú fari eg at halda fram at gera mat. Eg geri ikki sum Ásla á Klettum: hon segði, at tá hon hevði føðingardag, ætlaði hon sær ikki at liggja fløt í luftini og baka – tað máttu hini gera. Tað var hóast alt hon, sum fylti. Ásla er ein klók kona, men her má eg gera, sum eg vil.

Skriva eitt aftursvar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Broyt )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Broyt )

Connecting to %s