Guernica

Ein av døtrum mínum, Turið, vísti mær á eina grein hjá Noam Chomsky í morgun. Greinin var um likvideringina av Osama Bin Ladin, og fyri fyrstu ferð las eg eina væl undirbygda grein um mannarættindi. At mannarættindi eru galdandi fyri øll ikki bara okkum kristnu hesumegin á jørðini.

Eg takkaði dóttrini fyri at hava víst mær á hesa spennandi netsíðuna, har hetta nettíðarritið liggur á, og hon svaraði: Japp!! Hon fevnir akkurát um tvey tey týdningarmiklastu evnini í heiminum: Guernica – a magazine for politics and art.

Vit sum hava fylgt við í tímanum, vita, hvat Guernica stendur fyri –  politikki, sum førdi til ein ræðuligan sorgarleik og eitt málarí, sum hevur ódeyðiliggjørt tey deyðu í Guernica.

Eg hugsaði við mær, tá eg sá øll tey brølandi fólkini í mannamúgvunum í New York aftaná drápið: hvør munur er á hesum brølunum og brølunum, tú hoyrir eystanfyri, tá ið tey fólkini gleðast um onkra líknandi hevndaratsókn. Ikki tí: eg skilji tey væl, bæði amerikanarar og arabar, hevndin er so søt, at tú kanst ikki lata vera. Men onkursvegna halda vit, at teir jublandi amerikanararnir hava størri rætt at fegnast enn arabar, sum gera tað sama í sínum gøtum.

Vit hava so dyggiliga demoniserað hesa fólkini: hugsi mangan um, hví eg altíð havi havt okkurt óforloyst við japanar, at eg eri farin upp at ristast, tá ið eg hoyri um tann gula vandan: forkláringin er stutt og greitt tann, at undir øðrum veraldarbardaga vórðu japanar demoniseraðir, so at tað enn rennur mær kalt niður eftir bakinum, tá ið eg hoyra teirra krígsýl í sjónvarpinum.

Nú heldur kanska onkur, at eg eri farin í so langt frá evninum, men als ikki: mátin vit tulka heimin og tess gerðir er í øgiliga stóran mun dánaður av, hvør hevur fortalt okkum sannleikarnar.

Eg meini so við: hava amerikanar onki at skamma seg yvir?  Eg sat nú eitt kvøldið og hugdi at massakruni í MyLai í Vietnam, har ongin var drigin til svars fyri hetta.  Hetta er í einum landi, har fólk enn doyggja av niðurgrivnum minum, og børn verða fødd við einum eyga, høvdum sum gassballónir, samanvaksnum limum etc etc, men har amerikanarar nokta enn tann dag í dag at gjalda nakað endurgjald fyri at hava oyðilagt arvaeindirnar í einum parti av vietnameska fólkinum, tíansheldur at geva teimum nakra umbering fyri tað, teir hava gjørt.

Viðvíkjandi likvideringini av Osama Bin Laden: hví eru tað so fá, sum seta spurnartekin við, um tað kann verjast, at ein stjórn í einum landi fer inn í eitt annað land við hermonnum og ger eina atsókn í einum húsum fyri at drepa ein mann, sum hevnd fyri nakað, sum henda stjórnin sigur, at hann hevur ábyrgdina av?

Eg helt, at altjóðu reglur vóru galdandi fyri øll –  men tær eru  eftir øllum at døma ikki galdandi fyri amerikansku stjórnina – tak bara Guantanamo Bay – um hetta ikki er brot á allar reglur um rættartrygd, so veit eg onki.

Og at drepa ein mann, sum ikki er vápnaður – hví skal eg góðtaka tað? Sjálvt um eg  á allar mátar seti nógv størri spurnartekin við menniskjafatanina hjá islamistum enn hjá t.d. amerikanarum, og til eini hvørja tíð heldur hevði valt tað amerikanska modellið fram um tað, sum verður grundað á islam?

Verjan hjá amerikumonnum var, at Osama brúkti eina av konum sínum sum skjøldur. (denn fani, hann virðir ikki konufólk), Á henda hátt skuldu vit fáa vaml fyri hesum vittugginum, sum vit vita, hevur blóð av nógvum ósekum á samvitskuni. Og tað hevur hann, tað vita vit!

Men tað keðiliga er, at hetta vísir seg at vera sera ivasamt, nú vísir tað seg, at hvørki Osama ella konan ella vaktirnir hava  gjørt nakra vápnaða mótstøðu:

”(he still “resisted,” officials say, although it’s unclear how one resists a heavily armed special forces team without a weapon)”

Soleiðis sigur Joshua Holland, sum saman við Noam Chomsky hevur vágað sær at lagt eitt øðrvísi sjónarmið fram um, hvørt hetta var rætti framferðarháttur og um amerikanarar hava vunnið kríggið á terrorismuni, ella um Osama Bin Ladin ikki er blivin enn meira martyrur enn hann var frammanundan.

Eg eri bangin fyri tí!

Barack Obama, segði við “60 minutes” í gjár, at mátin teir blakaðu hann út á havið, gjørdu teir so “respectfull” og “with dignity”, ið teir kundu.

Hann vildi verða við, at teir góvu Osama meira virðing, enn hann hevði víst við at týna tey 3000 fólkini, ið doyðu á 9/11.

Hann endar samrøðuna við at siga:

“… but then again, that’s what makes us different from them.”

Eg eri speechless … ab so lute ly speechless.

Skriva eitt aftursvar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Broyt )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Broyt )

Connecting to %s