Biddaragongd

Eg má viðganga tað – eg havi sitið og hugt eftir kjólum í vikuskiftinum.

Tvs. eg havi hugt eftir øðrum eisini: undirbrotligheitini, sum er so tápulig, at tú nærum krympar tær og heldur teg vera í einum H.C. Andersen ævintýri samstundis.

Fólk bukka og skava og níga, og smílini eru so fastkleprað, at tað helst fer at ganga fitt av døgum, áðrenn tey fáast av aftur. Ja øll – uttan Margretha, tí hon kann smílast um alt fimmoyrað. Eg meini so við, sóu tit hatta flotta teppið, hon hevur fingið á gólvið ella gávukortið upp á toyserviettar til 120 persónar, sum hon sjálv sleppur at sniðgeva?

Nógvir av teimum umleið tjúgu tímunum vóru brúktir at bedýra okkum øll um, hvussu ótrúliga vitandi Margretha er, um at nýggjársrøðurnar nærum eru legendariskar: minnist tú hina frá nítjanhundrað og grønkál? hon var um tað og tað og setti rættiliga hetta og hatta í perspektiv. Men veruleikin er tann, at sjálvt um Margretha er ein vitandi persónur, eru nýggjársrøðurnar ikki stórt frægari enn okkurt blogginnlegg hjá mær her í Egnum rúmi, men eg eri ikki drotning, so tað, sum eg sigi, verður ongantíð legendariskt. ØV!

Tað, sum eftir mínum tykki var mest tærnakrympandi, var tó føroyska sangkórið inni á ráðhúsinum í Keypmannahavn. Fyrst av øllum skilti eg ongantíð, hví tey vóru har, tey sungu jú ongan føroyskan sang. Kanska var tað bara fyri at vísa á teir fittu og óskyldigu tegnarnar í drotningaríkinum: grønlendingarnar og føroyingarnar í sínum tjóðarbúnum. Tragikomikkurin gjørdist fullkomin, tá ið eitt orkestur fór at spæla onkran marssj gjørdan til drotningina, og grønlendarar og føroyingar fóru at veittra við smáum dannebrogsfløggum!

Har stóðu hesi grannvaksnu fólkini og veittraðu við ímyndini av donskum hjálandavaldi. Og tað tyktust tey gera uttan himpr.

Eg hugsaði við mær, at nógv vatn er runnið í ánna síðan seksti- og sjeytiárini, tá ið føroyingar m.a. veittraðu við papptalerkum inni á Fólkatingi: nú standa sama slag føroyingar, allarhelst flestu lesandi, og eyðmýkja seg sjálvi frívilliga inni á ráðhúsinum í Kongens København! Nei, tá var meira go í teimum, sum sóu reytt!

Og annars so gliðu føroyingarnir eftir bonaðum gólvum saman við hinum í donsku yvirstættini, lóggávu- og trúarvaldi í ljósareyðum slipsum, Guðrun og Guðrun, men mest í tjóðarbúna og smíltust um alt fimmoyrað. Tó sluppu føroyingarnir ikki líka nær drotningini sum hini sjálvstøðugu. Sum plástur á sárið hevði Jógvan fingið kors og bånd og stjerner på, so at hann hevði okkurt eyka at dingla við meðan hann bukkaði fyri henni.

Men sama ger, undirbrotligheit ella ei, eftir hátíðardagarnar fekk Kaj Leo sum vátan vøtt framman á, bara 9 milliónir aftrat. Nei her má tøvast og bukkast og nígast enn meira – tí virðiligheit, tað leggja vit ikki ein lort í.

 

Skriva eitt aftursvar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Broyt )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Broyt )

Connecting to %s