Í pit

stonesogeg

Stones á Roskilde – hvussu var?

Havi ikki nóg mikið av superlativum! Spæligleði, autentisitetur, nostalgi, blíðskapur, kæti …

Roskilde var: trunkað saman í bíðistøðu, landluktur, gleði, øl og musikkur, søtur hashroykur, alt sum fekk undirritaðu at minnast aftur á Roskilde fyri 39 árum síðan, í sjeynda mánaði, í tjaldi, alt bar til, 21 ára gomul og forelskað.

Roskilde nú var eisini litleysari, ikki so sprøklut fólk, men gleðin var tann sama við ella uttan hash.

Konsertin hjá Rolling Stones hevur fingið blandað ummæli í donsku bløðunum. ØLL tosa um tað ótrúliga, at Mick og teir klára at framføra, tá teir eru so GAMLIR. Heili 70 ár er Mick. Og ok, kanska er tað ikki so vanligt, at síggja 70 ára gamlar menn vríggja við tí sindrinum av reyv, ið Mick nú hevur og dansa/renna út og inn eftir pallinum, men hey! Hví skalt tú tross allar djevlar setast í ruggustól ella fáa rollator, bara tí at tú hevur rundað tey sjeyti? Men ok, eg fekk ikki latið verið at hugsa: gott at Mick ikki er ein 70 ára gomul kona við kálkmangli, tað hevði endað við undirpartinum í øðrum endanum á pallinum og yvirpartinum í hinum.

Ná, henda 60 ára gamla var í hopla, og besta ummælið, Stones fekk, kom frá mínum báðum døtrum, Jenny og Turið: hetta var besta konsert, tær nakrantíð høvdu upplivað! Soleiðis søgdu tvær, sum eru fløskaðar upp við Mjús, við Múrin, G!, Roskilde og øðrum festivalum. Mission accomplished!

Setlistin var hesin:

Jumpin´ Jack Flash

Let´s Spend the Night Together

It´s Only Rock´n Roll (But I Like It)

Tumbling Dice

Wild Horses

Doom and Gloom

She´s So Cold

Out of Control

Honky Tonk Women

You Got the Silver (Keith)

Can´t Be Seen (Keith)

Midnight Rambler (Mick Taylor)

Miss You

Gimme Shelter

Start Me Up

Sympathy for the Devil

Brown Sugar

You Can´t Always Get What You Want (kórið Vocal Line, Århus)

(I Can´t Get No) Satisfaction

Tveir tímar og eitt korter spældu teir, meira enn 85.000 fólk lýddu á. Sjálv var eg farin í pit, eitt fullkomiliga nýtt hugtak, sum eg annars altíð havi bundið saman við Formel 1, men sum eisini er eitt stað, har tú stendur væl fyri bara nakrar metrar frá øllum tí, sum fer fram í sælulívslandi.

Vit, sum kenna Stones, kenna eisini teir fyrstu tónarnar í Jumpin Jack Flash, sum fær alt upp at gartera, og tað hóast teir ikki megnaðu at halda tað reiðiliga koyrandi, tað var ov falskt, ov illa samanspælt, og alt møguligt annað, men tað vóru Stones, so what the hell!

Í grundini funnu teir ikki seg sjálvar, fyrr enn teir komu til Wild Horses: ´a sweet and romantic song’ sum Mick tók til:

I watched you suffer a dull aching pain
Now you’ve decided to show me the same
No sweeping exit or offstage lines
Could make me feel bitter or treat you unkind
Wild horses couldn’t drag me away
Wild, wild horses couldn’t drag me away

Var tað løgið, at eg tá hugsaði um unnustuna, sum Mick hevði mist fyri trimum mánaðum síðan, og tók synd í honum. Kanska var tað júst hesin sangurin, sum fekk teir á beint, tí eftir hetta var alt bara rock´n roll and I liked it!

Tó var eitt lag, sum eg helt vera ein joke, tað var lagið She´s so cold, sum fólk høvdu atkvøtt um, skuldi framførast. Hvør hevur atkvøtt um hetta, er mær ein gáta, Mick Jagger segði eisini eitt sindur skemtandi: We haven´t played THIS for a while …

Keith slapp at framføra sínar tveir sangir, og tað var, sum hann kundi verið systkinabarn Tom Waits við sínari whiskeyrødd, men tað er eisini rock´n roll, og tað dámar okkum eisini, og so er hann so skidi sjarmerandi, skemtari, blíður, smílandi, við tí flákrandi turriklæðnum hangandi afturi í reyv, bless you, segði hann fleiri ferðir, og tað var, sum hann segði tað við bara meg. Ronny Wood, everybody, did a great job, segði hann og smíltist um alt fimmoyrað yvir á Ron Wood.

Og so kom Mick Taylor og Midnight Rambler, og honum hava vit bíðað eftir í fleiri ár, og sum tað var gott! Ein rundur, fittur væl spælandi (sum altíð) Mick Taylor og nakað, vit fyrr kallaðu jam session. Og tað merkir ikki súltutoys sessión.

War, children, it’s just a shot away
It’s just a shot away
War, children, it’s just a shot away
It’s just a shot away

Mick Jagger og Lisa Fisher: orð eru fátæk!

So tá ið Start Me Up byrjaði, var tað nærum óneyðugt, tí vit vóru byrjað fyri langari tíð síðan og vildu ikki hava tað at enda:

It you start it up,
Love the day when we will never stop
Never stop, never, never, never stop
Tough me up
Never stop, never stop
You, you, you make a grown man cry
You, you make a dead man come,
You, you, you make a dead man come

Tey seinastu løgini hava negativ heiti, Vocal Line frá Århus sluppu at royna seg, og greiddu seinni frá, at tey vóru gobsmacked, tí Mick Jagger hevði sjálvur verið til staðar, meðan tey vandu, tað høvdu tey ikki væntað, men soleiðis er Mick, segði eg við meg sjálva. Eg veit: havi ikki ánilsi av, hvussu Mick er, men haldi meg vita eftir at hava lurtað og notið hetta orkestrið í eini 48 ár.

So eg fekk bæði tað eg vildi og var væl nøgd.

Skriva eitt aftursvar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Broyt )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Broyt )

Connecting to %s